امر مهمّ ديگر اين است كه نمازگزار در پوشيدن لباس براى نماز ، صادق باشد ، و معناى آن اين است كه باطنش با ظاهرش كه مىگويد آن لباسها را جز براى خدا و جز براى انجام عباداتى كه خداوند اراده نموده نپوشيده‌ام ، با هم سازگار و موافق باشند ؛ زيرا اگر قصدش از پوشيدن لباس ، لذّت نفس و دل باشد ، در ادّعايى كه مىكند لباس را تنها براى نماز يا براى پروردگار پوشيده‌ام ، در نزد خدا دروغگو محسوب مىشود . و همچنين اگر لباس را براى افزون‌طلبى و فخر و نزديكى جستن به دلهاى بندگان پوشيده باشد ، ولى چنين اظهار كند كه آن را براى خدمت و بندگى خداوندى كه سلطان معاد است پوشيده ، دروغگو خواهد بود . بنا بر اين ، واجب است كه در پوشيدن لباس صادق باشد ، و گر نه حضرت حقّ را كوچك شمرده ، و مستحقّ آن است كه خداوند - جلّ جلاله - از خطاب و پاسخ و پاداش دادن به او روى گردان باشد . همچنين نماز خواندن مرد در لباس ابريشم خالص كه ساتر عورت باشد ، در صورتى كه نمازگزار بداند كه لباس ابريشمى پوشيده صحيح نيست ، مگر اينكه در جنگ بپوشد و پوشيدن آن به مصلحت جنگجو بوده و ناچار از پوشيدن آن باشد . البتّه توضيح بحث لباس نمازگزار و لباس حلال و مستحبّ و حرام و مكروه مفصّل است كه اگر همهء آنها در اينجا ذكر شود ، بيم آن مىرود كه مطلب به درازا بكشد . در رابطه با گزينش مكان نماز نيز بهترين جا براى نمازگزار ، مكانى است كه بنده در آنجا حضور قلب داشته و با دل به ياد خداوند - جلّ جلاله - بوده ، و حقّ حرمت عظمت الهى و ادب خاكسارى عبوديّت و بندگى را مراعات نمايد ، و نسبت به اخلاص و اختصاص اعمال براى پروردگار نزديكتر بوده ، و به دور از چيزهايى باشد كه باطن و ظاهر انسان را از ايستادن در پيشگاه خداوندى كه مولى و مالك انسان و با عظمت‌تر از همگان و خداوندگار دنيا و آخرت است ، به خود سرگرم مىسازند . و نيز نمازگزار بايد در اختيار مكان براى خدمت و بندگى خداوندى كه فرمانرواى بسيار پاداش دهنده است ، صادق باشد ، و معناى صادق بودن آن است